செவ்வாய், 27 மே, 2014

சைலப்பன் அண்ணாச்சியும்,அம்பாஸ்டர் காரும்


 

        வழக்கமா எங்க வீட்டுல உள்ள கார்களை, பழுது நீக்கி சரி பண்ண திருனவேலி ஜங்சன் பேராச்சி பட்டறைக்குத் தான் அனுப்புவது வழக்கம். எங்க வாப்பா காலத்திலும், இப்பவும் அதுதான் நடைமுறையில் உள்ளது..

பேராச்சி திருநெல்வேலி ஜங்சன் பிரபு ஹோட்டலுக்கு அடுத்து ஒர்க் ஷாப் வச்சிருந்த நேரத்திலும்,அப்புறம் திருநெல்வேலி வடக்கு பை-பாஸ்  சாலையில் அதை மாற்றிய நேரத்தில் இருந்தும்,




எங்க கார்கள்  அந்தப்பட்டறைக்கே சென்று புதுப்பிக்கப்பட்டு, அல்லது பழுதுகள் சரி செய்யப்பட்டு வருகின்றன.

இப்போ பேராச்சி சின்னையா   இல்லை. கடும் உழைப்பாளியான அவர் காலமாகி விட்டார்.ஆனால் அந்த பேராச்சிப் பட்டறையில் ஒன்றாக வேலை பார்த்தவர்கள்,அந்த பழைய ஒர்க்ஷாப் பக்கம் தங்கள் தொழிலை செய்து வருகிறார்கள்.

நேற்று முந்தினம் மைத்துனர் ஹைதர் அலி சென்னையில் இருந்து செல்போனில் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது "உங்களுக்கு விஷயம் தெரியுமா?.......அம்பாஸடர் கார் கம்பெனிய மூடியாச்சு "  அப்படீன்னாம்.

"ஏதாவது ஸ்ட்ரைக்கா இருக்கும்",என்றேன்.
"இல்லங்க,பிளான்டையே குளோஸ் பண்ணிட்டான்.இனி அம்பாஸ்ட்டர் கார் தயாரிப்பு இருக்காது"என்ற சொல்லும் போது மனதை என்னவோ பண்ணியது.
அடடா....இப்படி மூடிட்டாங்களே....என்று மனசில் தோன்றியது..
முதலாவதாக கார் ஓட்டப்பழகிய அம்பாஸ்டர் கார்,அப்புறம் வாப்பா,சின்னவாப்பா,மற்றும் குடும்பத்தில் பல வீடுகளில் நின்ற அந்தக்கார்களின் எண்களும்,நிறங்களும் அதனை ஒட்டிய காரோட்டிகளும் நினைவில் வந்து போனார்கள்.

நீண்ட தூரங்களுக்கு அம்பாஸ்டர் கார் ஓட்டுவது தனித்தன்மை கொண்டது.
காரின் தரம் அதன் இயக்கத்தைப் பொருத்ததே. எத்தனை கார்கள் சந்தையில் புதிதாக வந்தாலும் அம்பாஸ்டர் கார்களின் அந்த "மோரிஸ் ஆக்ஸ் போர்டு"  மாடலுக்கு நிகரான "பழைய"  அழகை,கம்பீரத்தை வேறு எந்த மாடல் கார்களிலும் பார்க்க முடியாது.
எழுபது வருஷமாக முன்பக்க கிரில் மட்டுமே பெரும்பாலும் புறத்தோற்றத்தால் மாறும்.ஆனால் காரின் பின் பக்கம் "லேன்ட் மாஸ்ட்டர்" காலத்துக்கு பிறகு ஒரே மாதிரி தான்..

பெட்ரோல் என்ஜின்,அப்புறம் டீசல், கேஸ், என்று எல்லா வகை என்ஜின்களும் அதுக்கு மாட்டிப் பார்த்துவிட்டார்கள்...
கடைசியில் இசூசு என்ஜின் ஓரளவு நன்றாகவே இருந்தது...ஆனாலும் அந்த என்ஜினை வச்சிக்கிட்டு வேகத்தில் பிக்கப்பில் குட்டிப்பையன் "மாருதி ஸ்விப்ட்"பக்கம் நெருங்கக் கூட முடியவில்லை...

 நேற்று எங்க அம்பாஸ்டரை எடுத்துக் கொண்டு பேராச்சி பட்டறை சைலப்பன்-ராமகிருஷ்ணனிடம் காட்டப்போனேன்...
விஸ்வநாதன்-ராமமூர்த்தி மாதிரி  சைலப்பன்-ராம கிருஷ்ணன் இரட்டையர்கள் தான் தமது கைவண்ணத்தை எங்கள் வண்டிகளில் காட்டுவார்கள்.
அவர்கள் வண்டியை சரிசெய்தால் தான் மனதுக்கு ஒருவகை திருப்தி ஏற்படும்.

நான் போனபோது ராம கிருஷ்ணன் எங்கோ வெளியில் போய் இருந்தார்.

தமது தலையை வண்டியின் பானட்டுக்குள் சொருகி, பலவகை நம்பர்கள் கொண்ட ஸ்பானர்களால் "சைலன்சரை" முறுக்கிக் கொண்டு, வெளியே தலை காட்டிய  சைலப்பன் அண்ணாச்சியிடம் ,"அண்ணாச்சி,அம்பாஸ்டர் கார் கம்பெனிய மூடிட்டாங்க தெரியுமா' என்று கேட்டேன்.
 
 அவர் "என்ன  ஐயா சொல்றீங்க?" ...என்று பதறிய படி திரும்பி என்னிடம் கேட்டார்.

"ஆமா...அண்ணாச்சி.....நஷ்ட்டமாம்.மூடிட்டானுங்க.." என்றேன்.
கொஞ்ச நேரம் என்னையே பார்த்துக் கொண்டார்..அப்போது அவரின் கண்களின் ஓரத்தில் கண்ணீர்.....
கொஞ்ச நேரம் ஒன்னும் என்னிடம் பேசவில்லை...
அப்புறம் சொன்னார்..."நான் பத்து வயசில் வேலைபார்க்க வந்தேன்.எனக்கு சாப்பாடுபோட்டது,என் வீட்டக் கட்ட உதவி செய்ய்தது,பிள்ளைகளை படிக்க வச்சது,கல்யாணம் கட்டிக் கொடுக்கவச்சது எல்லாமே அம்பாஸ்டர் கார் வேலைதான்"....என்றார்.

"இனி அது புதுசா வரவே செய்யாதா? ?...." என்று அப்பாவியாக ஏக்கத்துடன் மீண்டும் கேட்டார். "அண்ணாச்சி....உங்கள மாதிரி வேலை தெரிஞ்ச ஆட்கள் இருக்கும் வரை அம்பாஸ்டர் திருனவேலியில ஓடிக்கொண்டு இருக்கும்" என்றேன்.

சைலப்பன் அண்ணாச்சி கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டார்.

அவர் கண்களுக்கு கீழே ஸ்பானரோடு ஒட்டிக கொண்டு இருந்த  கருப்புஆயில் பசை அவர்  முகத்தில் ஒட்டிக கொண்டது...

வழக்கமா....கலகலப்பாக என்னிடம் பேசிக் கொண்டே வேலைகள் செய்யும் சைலப்பன் அண்ணாச்சி....நான் புறப்படுகிறவரை ஒண்ணுமே பேசவில்லை...

அம்பாஸ்டர் கார் கம்பெனியின் மூடல் அவரை அவ்வளவு பாதித்திருந்தது...

நான் ஒரு சைலப்பனைத்தானே பார்த்தேன்....நாட்டில் அம்பாஸடர் காரோடு காதல் கொண்ட எத்தனை சைலப்பன்களோ?
 
.....( இந்தியர்களோடு இணைந்து கடந்த 70 ஆண்டுகளாக பயணித்த அம்பாசிடர் காரின் சகாப்தம் முடிந்தது
இந்திய சாலைகளில் கடந்த 70 ஆண்டுகளாக கம்பீரமாக வலம் வந்த அம்பாசிடர் கார் தனது பயணத்தை முடித்துக் கொண்டது. அந்த காலத்தில் கார் என்றால் அது பணக்காரர்களின் அடையாளமாகவே இருந்தது இந்த கார். தற்போது விதமான,விதமான கார்கள் இந்திய சந்தையை ஆக்கிரமித்துள்ள நிலையில், மிக பழமையான அம்பாசிடர் காரின் மவுசு மெல்ல, மெல்ல குறைந்துவிட்டது. இன்னொரு பக்கம், அரசாங்க கார் என்ற பட்டப்பெயருடன் செல்ல பிள்ளையாக இருந்த அம்பாசிடர் காரை பல மாநில அரசுகளும் தற்போது கைவிட்டுவிட்டு சொகுசுகார்களை வாங்கி பயன்படுத்தி வருகின்றன.
இதுபோன்ற சூழ்நிலையில் அம்பாசிடர் கார் உற்பத்தி நேற்று முன் தினமும் முதல் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது என்ற செய்தி அம்பாசிடர் கார் பிரியர்கள் மத்தியில் வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
'என்ன இருந்தாலும் அம்பாசிடர் கார் போல வருமா' என்று சொன்னவர்களின் நீங்களாக இருந்தால் அதன் நினைவை பகிர்க..என்ற முகநூல் செய்ய்தியைப் பார்த்ததும் என் மனதில் பட்டது....).
`

ஞாயிறு, 18 மே, 2014

எங்க போச்சோ?



“நெய்யும் தொழிலே செய்யும் தொழில்”, என்று வாழ்ந்தவர்கள் மேலப்பாளையம் மக்கள்.அதுவும் 1990ஆம்  ஆண்டு வரை என்றால் இளைய தலைமுறை ஆச்சரியமாகத் தான் கேட்கிறார்கள்.

என்ன செய்ய ? இன்றைக்கு தொழில்கள் பல இங்கே இல்லாமல் போய் விட்டதே.

ஊருக்குள்ளே மண்பானை சட்டி விக்கிற கடைகள் கொடிமேடையிலும்,கொட்டிக் குளத்திலும் இருந்தன. இன்னைக்கு குறிச்சியில் ஏதோ கூட்டுறவு சங்கம் அமைத்து அந்தத் தொழில் குற்றுயிரும், குலை உயிருமாக உள்ளது.

காரணம்,விறகு அடுப்புக்கள் மறைந்து,கேஸ் அடுப்புக்கள் மட்டுமே கதி என்று ஆகிவிட்டதும்,பொறுமையாக சமையல் செய்ய நேரமில்லாததும்,அப்புறம் சமைச்சி முடிச்சு சட்டி பானைகள் பூசி கழுவி வைக்க மலைச்சலால் வந்த சோம்பலும் சேர்ந்து வந்ததுதான் என்று ஆகிவிட்டது.  மண்சட்டி சமையல் சோறு என்று கடைகளில் போர்டு மாட்டி ஜாம ஜாமுன்னு யாபாரம் பிச்சி எடுக்குது.

“ரா வேளை” கல்யாணங்களில் அப்பாவித்தொழிலாளர்கள் தலைச்சுமையாக பெட்ரோமாக்ஸ் லைட் பிடித்து வருவார்கள்.மாப்பிளை ஊர்கோலத்தில் அவை ஒரு அங்கமாக இருந்துச்சு. ராக் கல்யாணங்கள் இல்லாது போனதால், அவங்க தோளிலும் இல்லாமல் போயிட்டுது. இன்னைக்கு பழைய பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டை ரிப்பேர் பார்க்கக் கூட ஆட்கள் இல்லை.

அதுக்குண்டான சாமான்களும் இல்லை. “பதினாலு லாம்பு” என்று ஒரு சிமினி மாட்டிய மண்ணெண்ணெய் விளக்குகள், பல வீடுகளில் இருந்துச்சு. அதுங்களுக்கு உண்டான சிமினி, திரி என்று எதுவும் மார்க்கட்டில் இல்லையே.அதனால் அதுகளும் இல்லாமல் போய்க்கிட்டு இருக்கு.

நட்டி விளக்குகள் அதுவும் இல்லை.

சைக்கிள் ரிப்பேர் பார்க்குற ஆட்கள் கூட இன்னைக்கு ரன்ண்டு மூணு பேர் மட்டுமே இருக்காங்க.

ஓவியர் மைதீன் மாமா எனக்கு தந்த கியர் பாக்ஸ் “ராலி” சைக்கிளை ரிப்பேர் பார்க்க ஆள் இல்லை.

சாவி கொடுத்து ஓடுகிற, மணி அடிக்கும் கிடியாரத்தை ஒக்கிடவும் ஆள் இல்லை. சாவி கொடுத்து ஓடுகிற ரிஸ்ட் வாட்ச் கதையும் அதுதான்.

எங்க வீட்டில் உள்ள பழைய வால்வு ரேடியோ பெட்டியை, "ரிப்பேர் பார்ப்பீங்களா?"ன்னு யார்கிட்டயாவது கேட்டால் "வேற ஆளப் பாருங்க".அப்படீங்குறாங்க..

சமீபத்துல எங்க வீட்டில் இருந்த பழைய "நேசனல் பானா சானிக்" கேசட் டேப் ரிக்கார்டரை ஓட வைக்க "மோட்டாரில் ஒரு பெல்ட் மாட்டிக் கொடுப்பா"ன்னு நம்ம கலீல் கிட்ட கேட்டால்,வேற யார்ட்டயாவது "அத"க் காட்டுங்களேங்கான்.
ஆல் இண்டியா ரேடியோ செய்தி கேக்கிற ட்ரான்ஸ்சிஸ்ட்டர் "கை ரேடியோ"வ சரிக்கட்டித்தர யாருமே இல்லை.கேட்டா "நாங்க செல்போன் ரிப்பேர்தாம் பாக்றோம்"ன்னு சொல்ற பதிலா கேட்டு,பல கடைகளில் ஏறி  இறங்கியாச்சு.

அம்மிக் கொத்தனுமா? என்று கேட்டு  வருகிற கல் ஆசாரிகள், இன்னைக்கு தெருத்தெருவாக யாரும் வாரதில்லை.

ராத்திரி வேளைகளில், கொடிமரம் பக்கம் அம்மன் கோவில் முகப்பில், நட்டிவிளக்கு பந்த வெளிச்சத்தில், போர்வை துப்பட்டியில் இருந்து சீட்டித்துணி பாப்ளின் சட்டை, நேரியல், லேஞ்சி வரை ஏலம் போட்டு வித்த யாபாரிங்க யாரும் வர்றதில்லை.

ஒரு காலத்தில் “சக்கரை காடி” அப்படீன்னு ஒன்ன காய்ச்சி வீடு வீடா 'வெளம்புன' ஒரு குடிப்பு, இன்னைக்கு இல்லாமலே ஆகி விட்டது.

புள்ள பெத்த சீதேவிகளுக்கு கொடுக்க “காயம்” காய்ச்சிறதும் எங்கேன்னு தேட வேண்டியது உள்ளது.  

40 மருந்து சாமான்கள் சேர்த்து ஆக்கிய மருந்துச்சோறு இன்னைக்கு 7 சாமான்களோடு “பண்டாரிகள்” ஆக்குகிறார்கள். பண்டாரிகள் என்றால் அந்தக் காலத்தில் சாப்பாடு தயாரிப்பவர்கள் என்றும் அர்த்தமும்  உண்டு.

மருந்துக் களி “பசியாற” பல வீடுகளில் மாசம் ரண்டு தடவையாவது கொடுப்பார்கள்.இன்னைக்கு பிள்ளைங்க கிட்ட இதப்பத்தி மூச்சு விட முடியல்லை.பசியாறன்னா என்னா?...... அது நாஸ்ட்டா வாகிப்போனதால் அப்படிக் கேக்காக.

மழைக்காலம் வந்துவிட்டால் சுக்கு,  மிளகு, திப்பிலி, அக்கரா, இஞ்சி, வேப்பிலை கொழுந்து சேர்த்து,அத ஒன்னா,மை போல  அரைச்சி.சாறு எடுத்து, "விஷ கஷாயம்" தருவார்கள். அதை பிள்ளைகளுக்கு தம்ளர் மூலம் வாயப் பெழந்து  ஊத்தியோ,மூக்கைப் பொத்தி  சங்கில் வைத்தோ “பூட்டி” யோ விடுவார்கள். இன்னைக்கு பல வீடுகளில், சங்கே இல்லை. காலுக்குள்ள அமுக்கி போட்டு கொடுக்கிற, வித்தைகள் தெரிஞ்ச பெத்தும்மாமார்களும் இல்லை.

நம்ம ஊரில் மார்க்க புஸ்தகக்கடைகள், தொப்பிக் கடைகள், மூணு நாலு இருந்துச்சு, இன்னைக்கு யார் புண்ணியத்திலோ ஒன்னும் இல்லாம போயிடுச்சு.பெருநா ராவைக்கு மட்டும் “ஏதோ கொஞ்சம்”,தொப்பி யாவாரம் அங்க இங்க நடக்குது.

கீழக்கரை, காயல் பட்டணம் தொப்பி போடுரவங்களை, லட்சம் பேர் உள்ள இந்த ஊரில், விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம்.

முந்திலாம் ஒரு விருந்துக்கு போறதா இருந்தாலும், தொப்பி போடாம யாரும் போகமாட்டாங்க.காலத்தில் கோலம் விருந்தில் “பறிமாறுகிற”, பிடிச்சிக் கொண்டுவந்த தம்பி மார்கள் “பாய்” என்றுதான் கூப்பிட்டு “சோத்த வைக்கவா ?,காய ஊத்தவா ? ”ன்னு கேக்கிறான்.

மத்தவங்கள “பாய்”ன்னு கூப்பிடுகிற அந்தப் பையன்கள், தம் கூட பிறந்த அண்ணன் தம்பி, மாமன் சித்தப்பன,ஏன் மச்சான  பாய்ன்னு ஏன் கூப்பிட மாட்டேங்கானுவன்னு, பிடிபட மாட்டேங்குது.அவங்களையும் கூப்பிட்டா தெரியும் அந்த வார்த்தையின் வலி. எங்கேயோ இருக்கிற உருதுக் காரங்களின் கலாச்சாரங்களை ஊரில் இறக்குமதி பண்ணிட்டாங்க.

காக்கா,பெத்தாப்பா, மாமூட்டுவாப்பா,மாமும்மா,அத்தா,பெரியத்தா,சின்னத்தா,அத்தான்,மச்சான், என்கிற அழகு பாச வார்த்தைகளையே அழிச்சிருவாங்கபோல இருக்கு.

பங்காளிகளா பழகிட்டு இருக்கிற இந்து,கிறிஸ்துவ மக்கள், முஸ்லிம் மக்களை, மாப்பிளை,மாமா சாச்சா, சித்தப்பா,தாத்தான்னு தான், கூப்பிடுறாங்க.இவம்மட்டும் புதுசா “பாய்”அப்படீன்னு சொல்லப் படிச்சிருக்கான்.

நான் சொல்ல வந்த கதைக்கு வருகிறேன்.

இருநூறு வருஷத்துக்கும் மேலா ஊருக்கு சோறு போட்ட நெசவுத்தொழில் இன்னைக்கு அழிஞ்சே போய்விட்டது....சரி அந்த காக்குழி,, தறி, பாவு, ஓடம், தாரு,புல்லு,கஞ்சிப்பை,கலைக்கா கம்பு,பண்ணு,ராட்டு,குதிரை,தள்ளு,பூட்டு,அலாம்பு கம்பு,கப்பி,மிதி,புடுத்தலை,சூவை,ஏதாவது ஊரில் இருக்கா? அப்படீன்னு தேடினா ஒண்ணுமே கிடைக்கலே.

நேற்று, என் மச்சினன் வகையில், மொன்னி வீட்டு தெரு நடுவே, ஒரு கல்யாண வீட்டுல சாப்பிடப் போகும் போது,”கருமமே கண்ணாயினார்”கதையில் ஒரு பெத்தாப்பா ராட்டுல,பீடியை சுருட்டிக்கட்ட,  தார் திரிச்சிக்கிட்டு இருந்தார்.. அதைப்பார்த்ததும் நான் நின்னுட்டேன். அப்பறம் அத "செல்லுல", படமா எடுத்துகிட்டு வந்தேன்.

எம் மருமக்கள் “மாமா....எதுக்கு இத எடுக்கிய?” அப்படீன்னு வேறு கேட்டுக் கிட்டாங்க...

நான் சொன்னேன் “ என்ன செய்ய ? இதையாவது பதிஞ்சு வைப்போமே”   

 


 

செவ்வாய், 22 ஏப்ரல், 2014

மாப்பிள்ளை வாரார்......



 மேலப்பாளையத்தில் ஒரு எம்பது வருஷத்துக்கு முந்தி பொண்ணு வீட்டுக்கு, மாப்பிளையா வந்தவங்க எப்படி வந்தாங்கன்னு தெரியுமா?.....பல பெருசுங்க என்கிட்டே கேட்டுருக்காங்க.
"நாங்க அப்போ பொறக்கல்லியே...அப்புறம் எப்படித்தெரியும்?" பதில் சொல்லுவேன்.

"அத ஏண்டா கேக்கே?.... குதிரையில் தியாக ராஜ பாகவதர் முளிப்பில் தலையில் தலைப்பா "பேட்டா"  கட்டி....  அந்தக்  கதைகள கேட்டால் ரொம்ப சிரிப்பானிக் கொத்தா தான் இருக்கும்".....என்று பிகு பண்ணிக்கிட்டே சொல்ற வயசாளிங்க நிறைய பேர் இருந்தாங்க.....இப்போ அவங்களும் குறைஞ்சே போய்ட்டாங்க.

அதப்பத்தி தனியாதான் எழுதணும்....பார்ப்போம்.என்ன செய்ய?  இந்த வாரம்.நேரம் இல்லையே..

ஒரு இருபது வருஷத்துக்கு முந்தி வரை மேலப்பாளையத்தில் ...மாப்பி ளை நிக்காஹ் முடிக்க பொன் வீட்டுக்கு மாலையும் கழுத்துமா.... திறந்த காரில் பட்டினப்பிரவேசம் போவதென்பது ரொம்ப தடபுடலா இருக்கும்....வசதி வாய்ப்பைப் பொருத்து கார்களின் முழிப்பு இருக்கும்...

1975 க்கு முந்தி வரை பெரும்பாலும் "ராக்"  கல்யாணம் தான்.அப்படி வார மாப்பிளகளின் "முக வாகு" தெரிய பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்குகள் நிறைய பிடித்தார்கள்...அப்புறம் சோடனைக் கார்கள் விளக்குகள் எல்லாம் போட்டு வந்தது....

அதுக்கப்புறம் பகல் வெளிச்சத்தில் திறந்த ஜீப்பில் அலங்கரிக்கப்பட்ட ரத அமைப்பில்,  மாப்பிளைகள் வந்தார்கள்..

ரொம்பக் கம்ம்மியா முடிக்கனும்ன்னு ஆசைப்பட்டு சில புரோக்கர்கள் மண்ணெண்ணையில் ஓடுகிற கார்களையும் பிடிச்சிக் கொண்டு வருவதுண்டு...பொண்ணு வீட்டுத்தெருவில் அப்படியாப்பட்ட  அந்தப்பாடாவதி வண்டிகள் நின்னுபோனதைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே அழுத மாப்பிளைகள் உண்டு...." இந்த வண்டியைப் பிடிச்சிக் கொண்டு வந்தவன் விளங்குவானால?"....மாப்பிளைகள் சிலர் சாபமும் கொடுப்பார்கள்....

மாப்பிளக் கார்,  பொண்ணு வீட்டுத்தெருவுக்கு வரும் போது, அதப்பார்க்கிற  ரன்ண்டு செறகு ஆட்களுக்கும் பீடா கண்டிப்பா வெளம்புவாங்க.....சிலர் ஆள் பார்த்து ஸ்பெஷல் பீடாவெல்லாம் கொடுப்பதுண்டு.

பெருசுகளுக்கு "செபத்தையா நாயிடு" சுருட்டு, ஆதியில் வந்த ஆதம் பீடி முதலானதுகள் கொடுப்பார்கள்...

கொஞ்சம்உஷார்பார்ட்டிகளுக்கு 'சார்மினார்','சிசர்ஸ் ','பாசிங்ஷோ' சிகரெட் விநியோகமும் கிடைக்கும்.

பெரும்பாலும் மாப்பிளை ஊர்வலத்தில் கொடுக்கிற பீடி சிகரெட் வகையறாவை கொண்டே முதலாவதாக புகைவிட்டு பார்த்தவர்கள் நிறைய  உண்டு...

மாப்பிளை ஊர்வலத்துக்கு முன்பாக மீசிக் குரூப் பேன்ட் வாத்தியக் கச்சேரிகள் நடத்துவார்கள்....சில பழைய காலத்து ஆட்கள் வீட்டில் நாதஸ்வரம் தவில் கச்சேரிகள் நடக்கும்....

எம்.ஜி.ஆர்.சிவாஜி பாட்டுக்கள் அப்போ ரொம்ப "பேமஸ்". .
படிக்கிற பாட்ட வச்சே, மாப்பிளை எம்.ஜி.ஆர்.ஆள் அல்லது சிவாஜி ஆள்ன்னு சொல்லிப் புடலாம்..

சில கிருத்தியம் புடிச்ச 'மாப்பிளையை பெத்ததுகள்'.... "பாகவதர் பாட்டப் போடச்சொல்லுலே"அப்படீன்னு சொல்வதுண்டு. 

இந்தமாப்பிளைகளை, ஏன் பொண்ணு வீட்டு தெருல இம்புட்டு மெதுவா கூப்பிட்டு போராக?.....நான் நிறைய பேர்கிட்ட கேட்டுருக்கேன்....எல்லாரும் மாப்பிளைய நல்லா பார்க்கத்தான் என்பார்கள் பொதுவா.

சேப்ள அலி பெத்தாப்பா இப்படித்தான் சொன்னார்      .

"வே.....பேரப்புள்ள....ராத்திரி இருட்டினப்பொறகு தான்வே அந்தக் கால மாப்பிளைகள் பொன் வீட்டுக்கு வருவாக.....பட்டப்பகல்ல விருந்துக்கு மட்டும் தான் வரணும்...அப்படி வரும் போது சொக்காரங்களோடு வந்தால் தான் அக்கம் பக்கம் பார்த்து மெச்சிக்கிடுவாங்க"

.... எங்க லெப்பார்மாமா வேற விதமா அத சொல்லிருக்கார்..."அடே......ரா வேளையில..இருட்டுல எங்க ...யார் வரா? போறான்னு?....  கண்டு பிடிக்கது ரொம்ப கஷ்ட்டம்...அதான் இன்னார் வீட்டுக்கு..... சாத்தாப்பிளை மாப்பிளையா வாரான்..அவன நல்லாப்..... பார்த்துக் கிடுங்க.....ஒன்னடக்க ஒன்ன செய்துராதீங்க......சாமங்கீமத்துக்கு பொண்ணு வீட்டுக்கு அவன் வருவான் போவாங்க்ரத .....சொல்லத்தாம்லே இம்புட்டும்" .
 
 

புதன், 19 மார்ச், 2014

கடைப் பலகை.



கிராமப்புறங்களில் டீக்கடை பலகைகள் என்பவை முக்கியமான ஒரு பகுதியாகும்.  டீக்கடைகளுக்கு வந்தோமா டீய, கீய குடிச்சோமா போனோமான்னு இல்லாம ஊர்கதைகள் உலகத்து நடப்புகள் வரை பேசுவதற்கு ரொம்பத் தோதுவாக இருக்கும்.....

எவம் ஊருக்கு புதுசா,  அசலூரிலிருந்து வந்துருக்கான்?.....யார்வீட்டுல கடன், கன்னிகள் இருக்கு?.....சொத்துக்கள், வண்டி மாடுகள்,,சைக்கிள் ,மோட்டார் வண்டி, மண்டு மனைகள், புதுசா வாங்கிறவன்,  விக்கிறவன், "போனவன்-வந்தவன்"  ‘கதைகள்’  அங்கே தான் அலசப்படும்.

அது போக ‘ஒசுக்கு’ காலையில் வருகிற பத்திரிகைகள் பார்க்க வருகிற கூட்டங்களும் உண்டு.

இப்போ கலைஞர் கொடுத்த டி.வி.புண்ணியத்தில், ஜெயா டி.வி.யோ.கேப்டன் டிவியோ பார்த்துக் கிட்டு, ஊர் வம்பு பேசுற ஆட்கள் நிறைய இருப்பார்கள்..எப்போ முழிச்சாங் களோ? .எப்போ தின்னாங்களோ?.....என்று கேக்கிற அளவு எப்போதும் டீக் கடைகளிலேயே சதா....குடிஇருப்பவர்களும் உண்டு...

ஆனா...மேலப்பாளையத்தில்....டீக்கடை பெஞ்சுகள் உண்டு.அதில் கொஞ்ச நேரத்துக்கு மேல யாரும் நிரந்தரமா இருந்ததை  யாரும் பார்த்ததில்லை..

டீக்கடை வாசலில் டீயக் குடிச்சிட்டு, பக்கத்தில் இருக்கும் கடைப்பலகைகளில் காலை,  ஒரு அறு ,ஏழில் இருந்து,  எட்டுவரை கதை பேசும் சங்காத்திகள் நிறைய பேரை  பார்க்க முடியும்....என்னவோ அந்தக்கூட்டத்தில் பெரும்பாலும் ‘ஐம்பதை’க் கடந்தவர்கள் தான் அதிகம் இருப்பார்கள்..

இதுக்கு நேர மாறா, ராத்திரி பத்து மணிக்கு மேல் 'அங்க இங்க' நின்னு பேசுகிற சங்காத்திகளும் உண்டு.
புதுசா கல்யாணமானவன், அரபு நாட்டில் இருந்து வந்தவன், பொண்ணு பேசியதை சொல்பவன், மகனோ மகளோ, பிறந்ததை சொல்பவன்...அப்படீன்னு நிறைய நண்பர்கள் ராத்திரி வேளைகளில், பசார் முகைதீன் ஸ்டோர்அல்லது  சீனி லாலா  அல்வாயைத் தின்னு முடிச்சிட்டு,  அங்கனயே நின்னு,  அல்லது அந்தப்பக்கம் உள்ள கடைப்பலகைகளில் உக்கார்ந்து தம் சொந்தக் கதை சோகக்கதை பேசுகிற நண்பர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

முன்பெல்லாம் அநேகமாக எல்லாக் கடைகளிலும்,


கடைப் பலகைகள் உண்டு.கடையின் அகலத்துக்கு ஒன்றடியில் இருந்து மூனடி வரை கட்டில்களைப் போல நிரந்தரமாகப் போட்டிருப்பார்கள்.

என்னைக்காவது “ஆக்கிரமிப்ப தூக்கப்போறோம்’,.... அப்படின்னு அதிகாரிகள் படையெடுத்து வரும்போது தான் அந்தக் கடைப் பலகைகளை எங்கயாவது, ஒரு ரண்டு நாளைக்கு நவட்டி வைப்பார்கள்.

இப்பவெல்லாம் “எவம் வரப்போரான்னு?” துணிந்து கடைப்பலகைகளை தூக்கிட்டு சிமிண்ட் போட்டு செங்க கட்டே கட்டிட்டாங்க.

பல்வேறு உள்ளாட்சித் தேர்தல் ,மற்றும் சட்ட மன்ற, நாடாளுமன்றத்  தேர்தல் முடிவுகளை, கடைப்பலகைகளே முன்னறிவவிப்புச்  செய்த வரலாறுகள் உண்டு.

கடைப்பலகைகளில் முந்திய நாள் இரவில், பசார் திடலிலோ, ஜின்னா “மைதானத்திலோ” கொட்டிக் குளம் ,அல்லது கொடி மேடை திடலிலோ யாராவது ஒரு பேச்சாளர் பேசியது பற்றி, கார சார விவாதங்கள் நடக்கும்..

ஒவ்வொரு கட்சிக்கும் எங்க சின்ன வயசில், நட்சத்திர பேச்சாளர்கள் இருந்தார்கள். முஸ்லிம் லீக் கட்சியின் அப்துஸ் சமத், ஏ.எம்.யூசுப், காங்கிரஸ் கட்சியின் நெல்லைக் கண்ணன்,சின்ன அண்ணாமலை,பீட்டர் அல்போன்ஸ், தி.மு.க.வின்,ஆ.திராவிட மணி,.வெற்றி கொண்டான், நன்னிலம் நடராஜன், தீப்பொறி ஆறுமுகம், (அவர் போகாத கட்சி எதுவுமில்லை) நெல்லை புகாரி, ரகுமான் கான், ஆடலரசு,தஞ்சை கூத்தரசன், அண்ணா தி.மு.க.வின் நெல்லை பாலாஜி, கே.ஆர்.பி.மணி மொழியன், தொடர்ந்து  மூணு மணி நேரம் பேசி கொண்டே இருந்த  ஜனதாக் கட்சியின் நெல்லை ஜெப மணி, கம்யுனிஸ்ட் கட்சியின் சங்கரய்யா, தா.பாண்டியன் முதலானோருக்கு ஏகப்பட்ட ரசிகர்கள் உண்டு.

அதுபோல ஊரில் உள்ள பிரச்சினைகள் பற்றி பேசிய ‘சின்னாமது’ அப்துல் காதர், செ.கா.மு.யூசுப், கி..மீ.காஜா,மணியாச்சி காஜா, பழக்கடை அப்துல்காதர், நாறங்கி அபுல் அசன்,எம்.ஒ.எ.சுக்கூர், இந்தியக்கம்யுனிஸ்ட் அப்துல் ஜப்பார், மார்க்சிஸ்ட் கிருஷ்ணன், பட்டக் கண்ணு ஆசாரி, முத்துக் கண்ணு செட்டியார் போன்றவர்கள்  நிறைய ரசிகர்களைக் கொண்டு இருந்தார்கள்.



லீக் கூட்டத்தில் மணியாச்சிகாஜா "எக்கு தப்பா" பேசினால், அவ்ளோதான்.......ஒரு வாரத்தில் சின்னாமது அப்துல் காதர் கண்டிப்பா காங்கிரஸ் கூட்டத்தில் பதில் சொல்லுவார்.

இரண்டு பேரும் என்ன பேசப் போகிறார்கள்?..... என்பதைக் கேட்க, நூற்றுக் கணக்கில் கூட்டங்களுக்கு திரண்டு வந்தவர்களும் இருந்தார்கள்.

சில வேளைகளில் மணியாச்சியை பிடிக்காத சிலர், சின்னாமது அத்துல் காதரிடம் போய், மணியாச்சி அதப் பேசினார் ,இதப் பேசினார் என்று கொளுத்திப் போடுவதும், அதே போன்றே மணியாச்சியிடம் சென்று சின்னாமது உங்க கிழி கிழின்னு கிழிச்சுத் தள்ளி விட்டார்ன்னு சொல்லி,  “இழுத்து’ விடுவதும்  உண்டு.

அப்புறம் என்ன கச்சேரி களை கட்டிவிடும். இப்படியெல்லாம் “நல்ல வேலைகள்” பல செய்ததில், கடைப்பலகைகள் கோஷ்ட்டிகளுக்கு தனியிடம் உண்டு"......

அவர்கள் பேசிய பேச்சுக்களைப் பற்றி, கடைப் பலகைகளில் காரசார விவாதங்கள் நடக்கும். சில வேளைகளில் மேடைகளில் பேசிய பேச்சுக்கள் ,அடிதடி வரைக் கொண்டு போய் உள்ளது....

1992 க்குப் பிறகு கடைப் பலகைகளில் உட்கார்ந்து பேசவே நடுக்கம் வந்து, யாருமே போகாத நிலைமை வந்துவிட்டது..

“பாழாப்போன டி.வி.வந்துலப்பா மனுஷங்களை, வீட்ட விட்டு வெளியே போக விட மாட்டேங்குது”...இப்படியும் சிலர் அங்கு வாரத மனுஷாட்களைப் பற்றி பேசுவதை நானே கேட்டேன்.

திங்கள், 10 மார்ச், 2014

பாட்டால் கட்டிப் போட்டவர்கள்...


நூறாண்டுகளுக்கும் மேலாக மேலப்பாளையம் மக்களோடு கலந்து, மகிழ்ச்சியையும்,பெருமிதத்தையும் தந்தது  தயிரா இசை...என்கிற ஒரு வகை இசை ஆகும்....தமிழ் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் இதை "தப்' அல்லது "தப்ஸ்"  இசை என்றே அழைக்கிறார்கள்..
மேலப்பாளையத்தில்  நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை,
நூருல் ஆரிபீன் கம்பெனி,
ஹைத்து ரூசியா கம்பெனி,
முகைதீன் அலங்காரக் கம்பெனி,
தங்கள் கம்பெனி,
கோட்டாத்துக் கம்பெனி,
காளை கம்பெனி,
ஓதி கம்பெனி,
இக்பால் இசைக்குழு ....என்று வரிசையாகத்  தயிரா கம்பெனிகள், நிறைய இருந்து வந்துள்ளன...
ஆனால் காலத்தின் ஓட்டத்தால், அவை எல்லாம் கலைந்து காணாமல் போய்,  "தயிரா" மற்றும் முரசு வடிவத்திலான "டங்கா" என்றால் என்றால் என்ன ?  என்று, அடையாளம் காட்ட, இக்பால் இசைக்குழு மட்டும் தான் கடைசி தருணத்தில், இருக்கிறது... அடுத்தத் தலை முறை இதை வீடியோ பதிவில் தான் பார்க்க முடியும் என்கிற நிலையில் உள்ளது...... 
எம்.கே. தியாக ராஜ பாகவதரும் , பி.யூ.சின்னப்பாவும், கிட்டப்பாவும்,டி.ஆர்.மகாலிங்கமும், பாடல்களால், மனசெல்லாம் ஆட்சி செய்த அந்தக்காலத்தில் நெசவாளிகள்,  சினிமா பாடல்களைப் பாடவில்லை...பிற்காலத்தில் எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி பாடல்களும் பாடவில்லை.....மேலப்பாளையம் "வாலை தாசன்"என்கிற மஞ்சி முகம்மது எழுதித்தந்த பாடல்களைத்தான்....பாடி மகிழ்ந்தார்கள்......

பாகவதரின் பாடல்களையும்,எம்.ஜி.ஆர்.,சிவாஜி படப் பாடல்களையும் தாண்டி ,"காக்குழியில்" தறி நெய்த சாமான்யர்களின் பாடல்கள் பல தந்தது, வாலை தாசன் முகம்மது தான்.  அவரின் பாடல்களை இக்பால் இசைக்குழு..மற்றும் தமிழ் நாட்டின் பல்வேறு தப்ஸ் இசைப் பாடகர்கள்  ,பக்கீர்கள் .ஆண்டுகள் எழுபதையும் தாண்டி, இன்னும் பாடிக்கொண்டு வருகிறார்கள்..
" நெய்யும் போதே ஞானக் கவிகள் பாடிக் கொண்டு நெய்ததால், அந்த வேஷ்ட்டியை உடுத்துக் கொண்டு செல்லும் போதெல்லாம் சிறப்பு" என்று கூறித் தந்த நெசவாளிகள்....நிறைய இருந்தார்கள்...
அந்தக்கால அரசியல் தலைவர்கள் காயிதே மில்லத் முகம்மது இஸ்மாயில் சாகிப்,அவரது சகோதரர் சட்ட மேதை கே.டி. எம்.அகமது இப்ராகிம், வழக்கறிஞர்கள் எல்.கே.எம்.அப்துல் ரகுமான், முகம்மது ஹுசைன் சாகிப், முதலான மூத்தவர்கள் காத்து நின்றது நெசவுத்தொழில் ஆகும்..........

மேலப்பளையத்தின் தறிகளில் உருவான தரமிக்க கைத்தறி ஆடைகள், பர்மா நாட்டின் ரங்கூன், மாண்ட்லே, அவ்கான், முதலான இடங்களிலும்  பாக்கிஸ்தான் நாட்டில் கராச்சி, பங்களா தேசில்  சிட்ட காங் மேற்கு வங்காளத்தில் கல்கத்தா கேரளத்தில்  ,கொச்சி,கொல்லம் போன்ற இடங்களிலும் புகழ் பெற்று விளங்கியது.

அப்போது மேலப்பாளையத்தில் மாஸ்ட்டர் வீவர்களாக விளங்கிய, என் பெரிய வாப்பாமார்களான LKS. பிரதர்ஸ் என்று அழைக்கப்பட்ட அப்துல்லா லெப்பை, முகம்மது மீரா முகைதீன் தரகனார், ஷேக் மதார், தக்கடி உதுமான் தரகனார் என்கிற T.S.M.O. உதுமான் சாகிப், லேஸ் ஹவுஸ் புகாரி சாகிப், மூளி கலந்தர் லெப்பை, சமாயினா யூசுப் லெப்பை, பருத்தி சாகுல் ஹமீது தரகனார், பருத்தி ஹனீபா தரகனார், முதலான பெரும் ஏற்றுமதியாளர்கள் இருந்தார்கள்....அவர்கள் இந்தக் கம்பெனிகளை ஆதரித்து வந்தார்கள்...
கைகளுக்கும்,கால்களுக்கும் சதா வேலையைக் கொடுத்த தறித்தொழிலின்  நெசவாளர்கள், நெய்யும் போதே பாடிக கொள்வார்கள்.....அவர்கள் பாடுகின்ற பாடல்களுக்கு தறியின் நூலைத்தாங்கிய ஓடம ஓடும் ஒலியும் மிதியின் சப்தமும் ஒரு வகை தாளத்தைக் கொடுக்கும்...மனம் மறந்து பாடுவார்கள்...   

 
சினிமாப் பாடல்களின் மோகத்தில் நெசவாளிகள், மூழ்கி விடாமல் ,ஆனால் அதே ராகத்தில் இஸ்லாமியப் பாடல்கள் பல பாடித்தந்த பெருமை வாலை தாசன் முகம்மது அவர்களுக்கு உண்டு....
அவர் எழுதிய ஒவ்வொரு பாடலிலும் அவரின் பெயர் விளங்கும் வகையில் "வாலை தாசன்" என்கிற பெயரை பதித்திருப்பார்.... வயிற்று வலியின் கடுமையால், 1964 கால கட்டத்தில் இறந்து போய் விட்டார்..
அவர் இருக்கும் போதே அவர் எழுதிய பாடல்களை அவரோடு கல்யாண வீடுகளிலும், ஹஜ் பயண வரவேற்புகளிலும், மார்க்க நிகழ்வுகளிலும் பாடியவர்கள், "காடி" புகாரி, "சமாயினா" முகம்மது ஹுசைன் வாத்தியார் ஆகிய இருவரும் ஆவார்கள்.மேலப்பாளையம் மட்டுமல்லாமல் பல்வேறு ஊர்களுக்கும் அறுபது வயதைத்தாண்டிய இந்த தயிராக்குழு ஹுசைன் வாத்தியார் மகன் சமாயினா சுலைமான் தலைமையில் தற்போது  பாடுவதற்கு சென்று வருகிறது.....

இன்று வயோதிக நிலையில்,  அரசு தரும் ஆயிரம் ரூபாய் ஓய்வூதியத்தில்,  தம் மகளோடு வாழ்ந்து வருகிற ஹுசைன் வாத்தியார்,  ஏழு கட்டை சுதியில் அவர் பாடிய பல்வேறு பாடல்களை, நினைவு படுத்தி பாடிக்  காட்டுகிறார்...........
காவேரிதான் சிங்காரி....



சிங்காரித்தான் காவேரி...".........சினிமா பாடல் மெட்டில்,அவர்கள் பாடிய பாடல் ஒன்று, மேலப்பாளையம் ஊரில் திரும்பிய பக்கமெல்லாம்  பெரும் பரபரப்பை கொண்டு வந்ததாம்... சிலர் மேடையேறி அடி தடிக்கும் வந்தார்களாம்...அது ஒரு காலம்.... என்று நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு..... பாடிக் காட்டினார்... 
அந்தப்பாடல் இப்படி ஆரம்பித்தது

"மேதாவி போல் மாபாவி ....
மாபாவி போல்  மேதாவி.......

அருளைப் பெற்றவன் மேதாவி.....

அலைந்துகேட்டவன் மாபாவி....."...
அப்புறம் அனு பல்லவியாக ....
அந்தப்பாடலில்............
"சாகிப் என்ற பேரை வைத்து தடுமாறி....
சில....
சாகிபுகள் இருக்கிறார்கள் நிலை மாறி...."
என்று,  அந்தக் காலத்தில் சீர்திருத்தக் கருத்துக்களை தயிராவை வைத்துக் கொண்டு அவர் பாட, கடும் கண்டனங்களைச் சந்தித்த வற்றைச்சொல்லிக் காட்டினார்..........
அவரைப்பற்றி வரும் இன்னும் அதிகமாக பதிவிட வேண்டியதுள்ளது...





 

சனி, 22 பிப்ரவரி, 2014

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை.......

நெஞ்சம் மறப்பதில்லை.......

கொஞ்ச நாட்களாக....நான் சின்னஞ்சிறிய வயதில் ஓடியாடிய இடங்களைப் பார்க்கவேண்டும், அங்கே கொஞ்சப் பொழுதாவது அமர்ந்து வரவேண்டும் என்கிற தவிப்பு அவ்வப்போது மனதுக்குள் வந்து போகிறது....

அந்த வயதில் எனக்குக் கிடைத்தவாய்ப்புக்கள்., என் பிள்ளைகளுக்குக் கிடைத்துள்ளதா ?என்றால் இல்லை என்றே சொல்வேன்...

பள்ளிக்கூட கோடை விடுமுறைக்காலங்களில் எங்கள் வீட்டின் பின்புறம் 15 அடி தூரத்தில் உள்ள "நம்ம ஆத்தில்"....அதான் பாளையங்கால்வாயில் தண்ணீர் வறண்டு போகும்.... வருஷத்தில் ஒன்பது மாசம் அந்த வாய்க்காலில் தூய்மையான தண்ணீர் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்.
பங்குனி சித்திரை  மாதங்களில் கால்வாய் வறண்டு போய் கிடக்கும்.

அந்த நேரங்களில் காலை 8 மணிக்கு எங்க வாப்பாவுடன் எங்க வீட்டுக்கு அடுத்துள்ள கரையைத்தொட்டு நடந்து கொண்டே தாமிரபரணி "பெரியாத்துக்கு" ப் போவேன்....

அதுக்கு முந்தி "சின்னப்பையனா" இருந்த காலத்தில் எங்க வாப்பும்மாவுடன் போவேன்....
ஆத்துக்கு போகும்போதே கதைகள் பலவற்றை சொல்லிக் கண்டு கையைப் பிடித்து அழைத்துச் செல்வாள்.
பல நேரங்களில்
.காலில் முள் குத்திவிடக்கூடாது என்பதற்காக, என்னை இடுப்பில் தூக்கிச்சுமந்து, வலது கையில், ஒரு வாளி நிறைய துணிகளை கொண்டு போய் ஆற்றில் துவைத்துக் கடும் சுமையோடு என்னை மீண்டும் சுமந்து கொண்டுவருவாள்.......

அவ கூட போனால், அங்க இங்க, ஆத்து நீருக்குள் என்னை இறங்க,   நீஞ்ச விட மாட்டாள்....

துணிகளெல்லாம்  துவைத்து முடித்துவிட்டு , அவள் குளிக்கும் நேரத்தில் தான், ஆத்தில் என்னை இறக்குவாள்....

அது வரையும், அடிக்கிற வெய்யில் என்னை தாக்காமல் இருக்க, அவ போட்டிருந்த துப்பட்டாவால் மூடி,
என்னை ஆத்து மணல் மேட்டில் உட்கார வைப்பாள்..

அந்த துப்பட்டாவில் , அவ தின்னுகிற வெத்திலை, பாக்கு, அங்கு விலாஸ் போயிலை.....மணம்....... சுகமானது....இன்னும் என் நாசியில் நிற்கிறது... ராத்திரி நேரங்களில் அவள் அருகில் நானும் என்னுடைய தங்கையும் தூங்கும் போது ஆளுக்கு ஒரு துப்பட்டாவை அந்த வாசனையை முகத்தில் போட்டுக் கொண்டுதான் தூங்குவோம். அடடா....அதை .நான் எங்க போய்ச்சொல்ல?......

ஆத்தங்கரையில் இளம் காற்று வீசிக்கொண்டு வெயிலும் அதற்கு தக்கபடி அடித்துக் கொண்டிருக்கும். அவளின் மேலாடை என்னை மூடிக்கொள்ள  மெய்மறந்து போய் இருப்பேன்..

அப்போவெல்லாம் மதகடை ஆத்தின் கரையில்,  பனை மரங்கள் கணக்கு வழக்கில்லாமல் இருக்கும்..

கோடை வெய்யில் காலங்களில், நுங்கும், பட்டையில் குடிக்க பதநீரும் கிடைக்கும்....அந்த வாசமே தனி தான்....
ஆடி மாசக் .'காத்தடி' நேரத்தில், என்னை அந்த பனை மரங்களின் கீழே கூட நடத்தி கூட்டிப் போக மாட்டாள்....என்னவாம்?  'பனை மரங்களில் இருந்து  மட்டை ..அல்லது ஓலை....கீல மண்டையில விழுந்திரக் கூடாது ..அதுக்காக" என்பாள்.

இந்த பனங்காட்டுக்கு தெற்கே உள்ள வயக்காட்டுக்குள் இறங்கி.....போக வைப்பாள்....

அவ இறப்பதற்கு முந்தி  ஒரு வருஷம் வரை,தினமும்  ஆத்தில் போய் குளிக்கிற பழக்கத்தை, அவள் விடவே இல்லை...

கழுத்திலும் கைகளிலும் காதுகளிலும் தங்க நகைகள் ஜொலிக்க ஆத்துக்கு போய் குளிப்பதை நிறுத்தவே இல்லை. 
நீ தனியா போகாத.... கழுத்துல கையில கிடக்கிறதை எவனாவது அறுத்துகிட்டு போய் விடுவான் என்று நான் சொல்லும்போது கூட...
என்னை நம்ம வட்டாரத்துக்காரர்கள் அனைவருக்கும் தெரியும் யாரும் என்கிட்ட வர மாட்டார்கள் என்று சொல்வாள்.
அவளுக்கு சுகரும் இல்லை....பிரஷரும் வந்ததில்லை....ஒரு மாசம் படுத்தாள்.....மூனு நாளு நாள் தான் அவ ரொம்பச் சிரமப் பட்டாள்...

என் கையோடு அவளின் கை சேர்த்து, .....நான் பிடிச்சிக்கிட்டு இருக்கும் போதே, அவ மூச்சும் அடங்கி நின்னது....

வழக்கமா பெரியாத்துக்கு அவ கூட குளிக்க வந்தால், கொஞ்ச தூரத்துல இருக்கிற ஆல மரத்தைப் பார்க்கக் கூட விட மாட்டாள்.....அதன் கிளைகளின் கோலம்...ஒரு மாதிரி மிரட்டலைக் கொடுக்கும்.....

காரணம் அந்த மரத்துக்கு பக்கத்தில் தான் எங்களோடு,  தெருவோடு இணைந்து இருக்கிற, கோனார்கள்,தேவர்கள்,பிள்ளைமார்கள்,ஆசாரிமார்கள்,செட்டியார்களின்  சுடுகாடு இருக்கிறது....

அதனால் தப்பித்தவறி கூட அந்தப்பக்கமே என்னைப் போக விட மாட்டாள்
காலத்தின் போக்கால்.... பல வருஷ காலமா......வீட்டில் குளிக்கிற ஆசாமிகள் பட்டியலில் நானும் சேர்ந்து விட்டேன்...தாமிரபரணி யாரை "இங்க வராதே"ன்னு சொல்லுச்சு?


இப்போ பனைமரங்கள் எதையும் காணோம்....அழகான வயல் வரப்புகளையும் காணோம்...
எங்க வீட்டு பக்கம் பாலம் தாண்டி வயக்காடுகளை தாண்டி போகும்போது 20 அடி உயரத்துக்கு... மண் தரை எழுப்பி... புதுசு புதுசான பாலங்கள் கட்டி... ரயில்வே தண்டவாளங்கள் தலைக்கு மேல் போகின்றன.

எங்க வீட்டு புறவாசக் கதவைத் திறநது... படிக்கட்டில் நின்று பார்த்தால் தாமிரபரணிக் கரைக்கு அருகில் உள்ள பனங் கூடல் வரையும் தெரியும்.
இப்போ ரயில் பாதை உருவாகி வட்டதால்
 ரயில் பாதைக்கு மேற்கு பக்கம் உள்ள எவையும் தெரிவதில்லை. சமீபமா வயக்காட்டுக்குப் போறவங்களைத் தவிர வேறு யாரும் அந்தப் பாதையின் வழியாகச் செல்வதில்லை.

நத்தம் வழியா போய், தாமிரபரணிக் கரையில் சுடல மாடன் சாமிக் கோவில் வரைக்கும், கான்க்ரீட் ரோடு போட்ட புண்ணியத்துல,அது வரைக்கும் மோட்டார் சைக்கிள்ல போக முடிகிறது....கொஞ்ச தூரம் நடந்தேன்... 

இன்னைக்கி...... அந்தப் பாறையைத் தேடினேன்....அதோ...அங்கே......தெரிந்தது... அந்தப் பாறைக்கு பக்கத்தில் தான் என்னை உட்கார வைப்பாள் அதற்கு அருகில் அழகான மணல்மேடு இருக்கும்..கொஞ்ச நேரம் அந்த இடத்தைப் பார்த்துக் கொண்டேன்..... மணல்மேடு இருந்த சுவடே இல்லாமல் போய்விட்டது. ஆனால் அந்தப் பாறை இருந்தது. அதன் அருகில் சென்று முழங் காலுக்கு கீழே தாமிரபரணியின் தண்ணீர் ஓட.... அந்தப் பாறையில் இடுப்பைச் சாய்த்து அமர்ந்து கொண்டேன்.
அந்தப் பாறையை தடவிக் கொண்டே இருந்தேன்.

அவ வழக்கமா அங்க தானே..... சோப்புப் போட்டு என்னை குளிக்க வைப்பாள். குளித்து முடித்த பின்னர் தலையைத் துவட்டுவாள்... ஈர ஆடைகளை மாற்றி எனக்கு வேறு ஆடைகளை அணிவிப்பாள்..
 அந்த இடமும்.... சூழலும் என் வாப்பும்மாவின் நினைவுகளை அதிகப்படுத்தி விட்டது.
 "எம்மா." ...என்று அழைக்கனும்போல தொண்டை குழியில் சப்தம் வந்தது.... அவளோடு நான் சின்ன வயசில் பாறையில் அமர்ந்து .....காத்திருந்த காலமெல்லாம் கண்முன்னே வந்து சென்றது....சோப்பு போடுற அந்தப்பாறையை விட்டு இறங்கினேன்..

கொஞ்சம் வளர்ந்ததற்குப் பின்னர் என் தந்தையுடன் அதே பாறைக்குப் பக்கத்தில் நின்று குளிப்பதற்குச் செல்வேன். என் தந்தையோடு இரண்டு மூன்று நண்பர்கள் ஒன்றாக வருவார்கள். ஊர் உலகத்துக்கு கதைகள் எல்லாம் அங்கே பேசுவார்கள்.... நான் சிறுவனாக இருந்தபோது என் தந்தை என் மீது காட்டிய பாசம்..... என்னை குளிப்பதற்கு அழைத்து வருகின்ற என் வாப்பும்மா.... அவர்கள் இருவரும் என் நினைவு பூராவும் வந்து அமர்ந்து கொண்டார்கள்...

 ....அதுக்கு மேல என்னால் அவர்கள் இருவரின் நினைவுகளையும் .தாங்கமுடியவில்லை....என்னை இவ்வளவு தூரம்..... வாழவைக்க முயற்சிகள் பல செய்த, எங்க வாப்பாவும்..... வாப்பும்மாவும் மனசெல்லாம் வந்துவந்து போனார்கள். அந்தப் பாறையை விட்டு இறங்க முயற்சி செய்தேன்.......  "எம்மா."... என்று  என் வாப்பும்மாவை அழைத்தேன்......அப்புறம் வாப்பா....என்றேன்....என்னை அறியாமல் .அழுதுவிட்டேன்.....அதுவும் சப்தமாக.... என் உடல் எல்லாம் குலுங்கியது. அழுவதற்கும் சக்தி இல்லை.
.எவ்வளவு நேரம் இதில் போனது என்று தெரியவில்லை....
போயிட்டாங்களே....என்ற நினைவுதான் மறுபடியும் வந்தது...
கொஞ்ச நேரம் கழித்து .....தண்ணீரில் இறங்கினேன்....மூழ்கி மூழ்கி எழுந்தேன்...
என் கூட யாரும் இல்லை....
எங்க வாப்பாவும்,......வாப்பும்மாவும் நான் தண்ணியில் "முங்கும்" போது மீண்டும்  என் நினைப்பில் வந்தார்கள் .......
தண்ணீரில் மூழ்கி எழுந்ததால் நினைவுகள் ....அமைதியாயின...

தூரத்தில் நண்பர்கள் சிலர் வந்து கொண்டு இருந்தார்கள்...

நான் இருந்த பாறைப் பக்கம் வந்து விட்டார்கள்...

என் தலையில் இருந்து தண்ணீர் வடிந்து கொண்டு இருந்தது........ தண்ணீரில் குளிக்கும் போதும் அழுதேன்.... கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டு ..
வைத்திருந்த  துண்டால் தலையையும் உடலையும் துடைத்துக் கொண்டேன்....
கண்கள் மட்டும் சிவந்தே இருந்தன. 

அந்த பக்கம் வந்தவங்க போனவங்க எல்லாம்... என்னைப் பார்த்துவிட்டு
."என்ன விஷேசம்....நீங்க இங்க வந்திறிக்கியோ?" .....அப்படீன்னு விசாரிப்பு வேறு.....சிரிக்க முயற்சித்தேன்.... வலுக்கட்டாயமாக சிரித்த முகத்தைக் காட்ட முடியவில்லை.

கிழக்கு பக்கமாக திரும்பிக் கொண்டே....
"இனி அடிக்கடி வர வேண்டியது தான்"...நான் சொன்னது அவங்க காதில்...விழ வில்லை...

நான் அந்த ஆத்துக்குக் குளிக்கப் போனால் ....என் வாப்பும்மாவும் ....வாப்பாவும் வந்து போகிறார்கள். நான் என்ன செய்ய.